سلام دوستای خوبم،میدونم که با کلی تاخیر اومدم اما اومدم تا برای مرگ یک صدا گریه کنم اومدم تا به یاد خسروی نازنین که سرشار از عشق وشور بود فریاد کنم.هنوز هم شیرینی خنده های خانه سبز را به یاد دارم.هنوز باور نمی کنم که خسرو،شکیبایی را از ایران گرفت.

گوش کن،چه زیبا می خواند:

به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد
به جویبار که در من جاری بود                   
به ابرها که فکرهای طویلم بودند
 به رشد دردنک سپیدارهای باغ که با من
از فصل های خشک گذر می کردند
به دسته های کلاغان
که عطر مزرعه های شبانه را
برای من به هدیه می آوردند
به مادرم که در اینه زندگی  می کرد
و شکل پیری من بود
و به زمین که شهوت تکرار من درون ملتهبش را
از تخمه های سبز می انباشت سلامی دوباره خواهم داد 
می ایم می ایم می ایم
با گیسویم : ادامه بوهای زیر خک
با چشمهایم : تجربه های غلیظ تاریکی
با بوته ها که چیده ام از بیشه های آن سوی دیوار  
می ایم می ایم می ایم
و آستانه پر از عشق می شود
 و من در آستانه به آنها که دوست می دارند
و دختری که هنوز آنجا
در آستانه پرعشق ایستاده سلامی دوباره خواهم داد